Ik ga een nieuwe uitdaging aan • Rachèl Kromdijk

Een maand geleden heb ik de knoop doorgehakt, ik ga beginnen met een nieuwe uitdaging. Ik keek enorm tegen dit moment op; het vertellen aan mijn werkgever en collega’s. Gelukkig begrepen ze mijn keuze en ik ga Confianza ook echt missen. Op dit moment moet ik wel echt het èèn en ander inleveren. Op basis van salaris, uren, dagen en mijn weekend. Hopelijk maak ik de juiste keuze en kan ik er weer jaren tegenaan. Ik heb ruim twee jaar gewerkt bij een

detacheringsbureau

in Hardinxveld en zat daar op het eind met drie mannen op kantoor. Waardoor heb ik deze keuze gemaakt? En wat zijn de plus punten van mijn nieuwe job?


Ik had het idee dat mijn knop op max stond en ik mezelf niet verder kon ontplooien. Mijn creativiteit kon ik niet kwijt en de omgeving veranderde ook niet. Hierdoor blijf ik namelijk scherp, nu lijken mijn dagen teveel op elkaar. Dan heb je het idee dat je in een eindeloze cirkel terecht komt. Ook zijn drie mannen relaxed, maar ik mis toch een vrouwelijk gezicht ‘en wat meer vrouwelijke gesprekken’. Verder ging ik niet met buikpijn naar het werk, maar ik had wel het idee dat ik verder moest gaan zoeken. Toch vond ik dit best lastig, het Corona kwam er ook nog eens bij. Ik kreeg op mijn sollicitaties namelijk geen enkele reactie meer. Dit was echt enorm


frustrerend, maar dit gaf mij wel even de kans om wat dingen op een rijtje te zetten.


En natuurlijk maakte Rachèl weer aardig wat lijstjes.


Studie, cursus of verder zoeken?

Eerst ben ik gaan kijken naar een nieuwe cursus/opleiding:


Interieur stylist

; dit vind ik echt enorm tof, maar ik vind niet dat je hier perse een opleiding voor nodig hebt. Wanneer je een flink aantal cursussen heb afrond heb je al een mooie basis in the pocket. Wil je vanuit huis dit werk gaan voortzetten? Dan moet je natuurlijk nog wel wat extra informatie gaan verzamelen en een portfolio gaan maken. Dit zou ik gerust in de toekomst erbij willen gaan doen. Stofjes en materialen verzamelen en de meest mooie en sfeervolle ruimtes creeëren.


Uiteindelijk had ik een sollicitatiegesprek in Nieuwegein en de klik was er. Ze hadden prachtige plannen en het is ook echt een familiebedrijf. Helaas belde ze mij op met slecht nieuws, ze hadden voor twee parttimers gekozen. Ik wilde ook perse 32 uur werken en hierdoor moesten ze enorm schuiven. Deze uitdaging ging dus helaas niet door. Hier had ik anders ook echt èèn op èèn gesprekken gehad met klanten over hun interieur.


Tandartsassistent/orthodontist;

bezig zijn met beugels lijkt me leuk werk, maar vind ik de sfeer ontspannen en fijn bij een tandartspraktijk? Nee, eigenlijk niet, dus ondanks het werk had ik geen zin om een lange opleiding te volgen. Zelfs voor de functie receptioniste moet je de opleiding tandartsassistent hebben gedaan.


Op een makelaarskantoor

en dan de

fotografie

kant op me nemen. Helaas kwam ik hier niet ver mee en ik liep weer tegen een aantal aspecten aan. Ik had deze opleiding namelijk niet gedaan en dat was een prè. Verder kwam ik erachter dat de meeste vacatures echt een lijst aan pre’s hadden. Sommige opleidingen waren verplicht en dan haakte ik maar af. Ik had bijvoorbeeld die bepaalde opleiding niet gedaan en mijn werkervaring was dus ook 0. Oké, dit was lastiger dan ik dacht….


Waar heb ik echt zin in?

Dit was ook een lastig iets waar ik tegenaan liep, want waar had ik nou echt zin in? Zag ik mezelf nog op kantoor, of wilde ik weer liever de winkelvloer op? Bij het modehuis waar ik eerst twee jaar had gewerkt liep ik tegen meerdere dingen op:

geen flexibiliteit, je kreeg eigenlijk nooit vrij, zelf moest je wel flexibel zijn, je mocht niet met je collega’s praten op de werkvloer, wanneer het rustig was gooide je een stapel kleding om en begon je weer opnieuw met vouwen, concurrentie gevoel tussen de vloeren en collega’s omdat je kaartjes moest schrijven wie wat verkocht had, standaard twee koopavonden en de zaterdag werken en ik had geen klik met de staf boven me

. Toch moest ik huilen op mijn laatste dag, want ik had echt een klik met mijn collega’s. Die ik op de dag van vandaag nog steeds mis, gelukkig heb ik nog steeds met drie vrouwen goed contact.


Waar hoop ik op?

Zoals ik hierboven schreef moet ik aardig wat dingen inleveren. Ik ga namelijk drie zaterdagen werken in de maand, van een klein team naar een mega groot team, later thuis ‘

rond een uurtje of half zeven

‘, salaris inleveren en een ander contract. Maar de plus punten staken er met kop en schouders bovenuit. Een gezellig team, dieren afdeling, ik ben gek op bloemen en planten, veel plannen om het bedrijf vooruit te helpen, diversiteit, klanten helpen, standaard polo ‘

dit scheelt weer aardig wat tijd in de ochtend

‘, meer beweging en een kortere rijafstand. Maar Rachèl waar ga je nou dan werken? Bij de Intratuin in IJsselstein, dit tuincentrum staat midden in de polder. Ze hebben echt een top locatie en het tuincentrum is prachtig ingericht. Ondertussen zijn de dieren weer terug en ze hebben nu ook een aquarium afdeling gemaakt.

Wat ga ik precies doen? Ik ga met drie andere collega’s de servicebalie draaien. Nja, laat ik zeggen om en om. Ze gaan bij dit tuincentrum de complete ingang veranderen en er komt ook een openbalie, dat komt er goed uit te zien. Want momenteel is dit een klein hokje in de hoek. Sowieso is het een warm en leuk team dus daar ben ik sowieso erg benieuwd naar. Mijn benen zullen het de komende weken wel erg zwaar gaan krijgen. Gelukkig heb ik
binnen gekregen, dus aan de schoenen kan het niet liggen. Vanaf 1 juni ga ik daar beginnen, spannend!


Heb jij weleens afscheid genomen van een bedrijf? Keek jij ook tegen dit gesprek op? Plus wat gaan jullie dit weekend doen? Ik heb sinds vanmorgen weer mega last van mijn blaas, dus ik ga het maar weer rustig aan doen.

News