Hoe is het om een hond te hebben?

Hoe is het nou om een pup te hebben? Deze vraag kreeg ik een aantal keer binnen via mijn instagram. Wij zijn aan een avontuur begonnen wat ons hele leven heeft veranderd. Op een gegeven moment heb ik mijn man kunnen overhalen. Al 27 jaar riep ik thuis al: ”mam ik wil zo graag een hondje, maar mijn zus was allergisch. Dus een hondje kwam er nooit van. Uiteindelijk trouwde mijn man en ik op 8.8.2019 en toen begon het te kriebelen. Oke, laten we eerst eens settelen.. aan elkaar wennen, de boel op orde krijgen en dan kijken we wel weer verder.

Na ruim een jaar kwam ik nogmaals met het idee, ”Marc, sta je al open voor een hondje”? Maar hoe gaan we dat doen? zei die dan. Ik werk fulltime en jij vier dagen, we hebben hier in de buurt geen opvang. Plus je betaald er ook dik voor. Toen hebben we overleg gehad en toen bespraken we het idee met iemand uit ons gezin. Die stond er eventueel open voor om op te passen. We keken eerst naar honden uit het buitenland, maar toen kwam corona voorbij.. dus dat plan ging niet meer door, want de pups mochten niet overgevlogen worden. Daarna keken we in verschillende asiels, maar helaas geen pup. Niet waar ons hart harder van ging kloppen ‘klink hard, maar ik vind wel dat je een connectie moet voelen wanneer je een foto voorbij ziet komen’. Toen zag ik het hondje van Nienke Plas voorbij komen (LouLou) en toen was ik opslag verliefd, wat een liefie. Ik stuurde deze fokker een WhatsApp bericht en kreeg toen een positief berichtje terug.

Hij vond ons verhaal erg leuk en persoonlijk geschreven en wilde met ons een FaceTime gesprek plannen. Eerst heb ik een halfuur met Bert aan de telefoon gehangen en toen gaf die aan dat er nog een nestje op de planning stond. Na vier dagen kregen we te horen dat Akira zwanger was en dat we op een eventuele lijst kwamen te staan, maar hij beloofde nog niks. Hij koos namelijk de stelletjes uit op basis van een FaceTime gesprek. Blijkbaar had Nienke Plas nog meer mensen enthousiast gemaakt uit haar omgeving, want er waren al vier hondjes gereserveerd en wij kregen dus de laatste keus. Ik wilde eerst graag een donkerbruin hondje (of karamel), maar we kregen de lichtste van het nest, ook wilde ik een vrouwtje en er was alleen nog een reutje over haha. Dus Bert zoomde onze Ollie in en toen werden we wel een beetje verliefd, hij zag er toch wel heel lief uit.

Oke, we gingen ervoor! Wat maakt het ook uit, het zijn nu eenmaal toverballen. Zelfs hele donkerbruine pups worden soms nog helemaal beige. Je weet het gewoon nooit met dit ras! Het is juist het karakter waar je verliefd op wordt en dat kan ik momenteel beamen. Ollie is een lieverds, maar we hebben wel een aantal dingen moeten inleveren. Bekijk hieronder even een aantal punten hoe het is om een hondje te hebben:

  • in het begin konden wij geen complete nacht doorslapen, soms moesten we er wel zes keer uit
  • de eerste 1,5 week hebben wij voor de bench geslapen, ingerold als een worst in ons dekbed (een matras paste niet in onze woonkamer, niet in die hoek tenminste). Plus je kan niet continue een bench gaan verzetten, want dan raakt de hond in de war
  • een pup volgt je continue, zelfs op het toilet ben je niet alleen
  • hij mist je, dus hij kan in het begin niet zonder je.. hij raakt dus snel gestrest wanneer hij je uit het oog verliest
  • pups slapen enorm veel, maar als ik ook maar iets bewoog.. was die al gelijk weer wakker!
  • je moet een ritme aan gaan leren, vaste tijden eten geven, rust geven, laten poepen/plassen, zindelijk maken (hier hebben wij enorm veel geluk mee gehad, met de rest niet haha), op een vaste tijd laten slapen
  • een hond kost enorm veel geld!
  • je krijgt er enorm veel liefde van terug.. ik smelt iedere keer weer als die mij aankijkt
  • een hond kan overprikkeld raken, soms hangt die dus ineens in je broekspijp (eigenlijk altijd bij Marc niet bij mij haha..), of hij vertoont daardoor bijt of rijgedrag
  • je bent zo trots als een beer wanneer die een truc leert 🙂
  • je kan niet ‘zomaar’ ergens heen, je moet dus altijd dingen inpakken zoals: een waterbak, voer, kauwstaaf, speeltjes etc.
  • In het begin ben je aan het huis gekluisterd, je kan niet zomaar even weg.. auto rijden vond Ollie in het begin een drama, in een fietsmand was ook geen succes, droog föhnen/wassen was ook een drama en zo kan ik nog wel even doorgaan. De eerste drie-vijf weken vond ik enorm intens en ik heb vaak gedacht: waar de… ben ik aan begonnen. Maar als je pup eenmaal dingen gaat begrijpen, beter leert meelopen en je weer meer slaap krijgt, ga je echt van hem/haar houden! Je hebt alleen bergen geduld nodig haha.. het is net een opvoeding van een kind zeggen ze.

Onze puppycursus begint bijna en Ollie is dan al 18 weken haha, maar beter laat dan nooit! Door de Corona zaten veel lessen vol, gingen ze niet door of starten ze later. Wij moesten dus in het begin zoveel mogelijk aanleren en trucs kan die al heel goed. Hij moet nu alleen nog leren los te laten, daar heeft die nogal moeite mee haha.. zeker met eten wordt die een beetje agressief, maar dit is wel af te leren (of je gaat hem afleiden met iets anders). Dit was in ieder geval weer eventjes een update over onze hond. Wil je Ollie volgen op Instagram? Klik dan hier.

Heb jij ook een hond? Waar had jij dan het meeste moeite mee in het begin en waar kan je nu het meest van genieten?

Share:

10 Reacties

  1. 28 oktober 2020 / 08:21

    Het is inderdaad een hele commitment. Ik denk dat dit toch door veel mensen onderschat wordt. Ik denk wel dat wij met onze pomeriaan Sketch goed voorbereid waren en ik heb (gelukkig) ook nooit een seconde ‘spijt’ gehad. Het enige wat ik soms echt heel lastig vind is het blaffen. Op straat doet ze het gelukkig niet, maar binnen…wij hebben aan de voorkant van ons huis ramen tot aan de vloer en er wordt geblaft naar IEDEREEN die voorbij komt. Op zich stopt ze wel vrijwel direct zodra wij dan haar aandacht vragen, maar dan loopt er een halve minuut later weer iemand voorbij en begint het weer van voren af aan, maar verder; ik ben helemaal verliefd op haar en zou me niet meer kunnen voorstellen dat ze er niet is. Ze hoort echt bij ons;-)

  2. 29 oktober 2020 / 15:06

    Ik vind het goed dat je ook deze kant laat zien! Het is niet altijd feest met een pup. Ik zou desondanks ook heeel graag een hond willen, maar eerst maar eens kijken of het samenwonen bevalt haha 😉

  3. 29 oktober 2020 / 19:29

    Oh wat een lieffie! Een pup is inderdaad enorm veel werk!

  4. 30 oktober 2020 / 14:01

    Wat is Ollie een knapperd! Het lijkt me toch wel heftig aan het begin, maar ik denk dat het het uiteindelijk wel allemaal waard is.

  5. 30 oktober 2020 / 14:30

    Mango was natuurlijk al mijn tweede puppy, dus ik wist wel goed waar ik aan begon. Al vond ik de gebroken nachten in het begin toch wel zwaar na een tijdje. Maar ze is zo ontzettend leuk en slim dat het het helemaal waard was! Net als jij met Ollie had 🙂

    Wat ik alleen wel niet helemaal snap, is dat eerst een hondje zwanger was en er in de volgende zin al 4 honden gekozen waren? Daar zat in het echt misschien wel langer tussen, haha?

  6. 31 oktober 2020 / 11:57

    Haha ik moet zo lachen want het lijkt precies alsof jullie een baby hebben. Heel herkenbaar voor mij, met m’n verse baby :p
    Ollie is mega cute 🙂 Gaat het dan wat als jullie gaan werken?

  7. 6 november 2020 / 08:00

    Leuk om dit te lezen! Mijn man had vroeger honden zelf heb ik ze nooit gehad. Hij zal wel een hond willen maar dit is voor ons op allerlei fronten niet haalbaar. Maar wat een leukerds is het op de foto’s <3

  8. 6 november 2020 / 10:35

    Wat een mooie foto van jou en Ollie!
    Ik ben zelf opgegroeid met katten en heb die ook jaren gehad (tot ze oud en ziek werden en overleden), ik heb toen geprobeerd een hond erbij te nemen maar de kat die ik toen had trok het niet, helaas. Ondanks de commitment die je hebt met zo’n hond (altijd achter je aanlopen, niet alleen kunnen zijn etc.) lijkt het mij wel heel gezellig om een hond te hebben. Zeker zo’n fluffie knuffel exemplaar.

  9. 6 november 2020 / 13:45

    Ahhh wat leuk! Kijk ik een tijdje niet, heb je een puppy. Wat een scheetje zeg!! Het klinkt wel net als hoe je leven op z’n kop staat als je een kindje krijgt hihi. Maar fijn dat Ollie het zo goed doet. Ik zou ook heeeeel graag een hondje willen. Dat roep ik ook al sinds ik klein ben alleen was mijn vader degene die allergisch was hihi. Geniet ervan! Ben benieuwd naar hoe de curus zal bevallen. Liefs!

  10. 7 november 2020 / 15:00

    Wat schattig! Maar inderdaad ook goed om te beseffen dat het ook veel moeite is, maar dat is natuurlijk dan ook helemaal waard 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.