Ik wil teveel waardoor ik nu niks wil

Herken je jezelf in deze titel? Ik heb namelijk momenteel een beetje zelf struggles. Ik heb wel een idee waar dit vandaan kan komen. Al jaren ga ik op volgas en breid ik mijn hobby’s steeds maar uit. Eerst begon ik met een postzegel verzameling, daarna ging ik tekenen, waterverven, toen ontwikkelde mijn liefde voor make-up, daarna voor schminken, bulletjournal bijhouden, fotoboeken maken, interieur ‘ons eigen huisje inrichten‘, mijn eigen bruiloft plannen, alle touwtjes in eigen handen willen houden. Net zoals ik alle ballen tegelijk omhoog wil houden. Toen wilde ik nadat we net in ons huis zaten een stuk moestuin van mijn vader overnemen, dat ging goed tot we Ollie kregen. En daar is het denk ik fout gegaan…

Begrijp me niet verkeerd.. ik ben gek op Ollie en hij doet het momenteel ook echt super. Sloopt niks, blaft niet om het een en ander, is super zindelijk, slaapt de hele nacht door en het gaat ook goed wanneer die naar mijn ouders moet. Maar in het begin, die drie weken ‘vakantie’ en een pup opvoeden was onwijs pittig. Ik heb mezelf hier echt in vergist en iedereen bleef maar verschillende tips geven. Waar deden we goed aan..? geen idee, daardoor werd ik enorm gefrustreerd. We zijn allebei niet van de harde hand, dus wij dachten met veel liefde en geduld kom je er wel. Dit werkte uiteindelijk ook het beste, maar na 1,5 week in een dekbed opgerold liggen voor een bench brak me echt op.

De wallen werden zichtbaar en mijn alter ego kwam flink naar boven. Als ik Ollie op zijn kop gaf vond ik het na een minuut zielig en zat ik naast hem te janken. Waar ben ik aan begonnen? Dat zinnetje is vaak door mijn hoofd gegaan. Maar ik heb er zelf voor gekozen en ik wilde dat dit ging werken. De drie weken vakantie waren zo om en ik heb voor mijn idee alleen maar gezorgd voor een pup. Ik heb niks voor mezelf kunnen doen, hij kon niet alleen zijn, moest continue naar buiten (ieder uur om te plassen en poepen), volgde mij overal, was bang voor alles in het begin, als die eindelijk sliep en ik iets uit de kast wilde pakken was die gelijk wakker en volgde die mij weer.

Dit klinkt allemaal super schattig, maar het brak mij echt op. Ik hield ervan om s’avonds vroeg in bed te gaan liggen. Lekker Netflix aan knallen, kop thee erbij en relaxen. Dat zit er gewoon niet in, tenminste nu zou ik dat makkelijk kunnen doen. Maar rond 21:30 moet je toch nog eventjes naar buiten om je hond uit te laten. Plus ik vind het zielig om hem de hele avond alleen beneden te laten, daar hebben we ook geen hond voor genomen. Dus ik zit gewoon iedere avond beneden tot ik naar bed ga. Toch mis ik soms wel die volledige me-time die ik in mijn ouderlijke thuis had.

Momenteel ben ik gewoon op, dit klinkt enorm suf. Maar ik wil het toch van me af schrijven. Ik heb nergens energie voor, er komt weinig uit mijn handen en als er iets uit mijn handen komt, kost het enorm veel energie. Ik wil gewoon dat mijn huis glad, schoon en opgeruimd is, anders word ik nog rommeliger in mijn hoofd. Maar dan heb je Ollie, die dan toch echt uitgelaten moet worden, in de regen… yes, en dan heb je net toevallig je vloer gedweild.

Ook gaat het lichamelijk al een tijd niet goed en dat weegt ook mee. Mijn menstruaties en eisprong zijn vreselijk pijnlijk. Zeker op mijn werk moet je altijd door buffelen en je kan niet eventjes in je stoel wegkwijnen van de pijn. Eindelijk geeft een dokter mij het voordeel van de twijfel en wordt er een kijkoperatie ingepland. Eindelijk… en nu hopen dat ze iets vinden waardoor mijn pijn te behandelen is. Ik word onder narcose gebracht, ik krijg een beademingsslang ingebracht en dan worden er drie sneetjes ‘gaatjes’ in mijn buik gemaakt. Mijn eigen beademing wordt dan plat gelegd en dan gaat het apparaat het overnemen. Dan blazen ze mijn buik op met het slangetje dat in mijn navel zit en dan kunnen ze de binnenkant gaan bekijken. Ook wilt de dokter mijn eierstokken gaan bekijken, kijken of ik überhaupt vruchtbaar ben etc. Dit vind ik allemaal vreselijk spannend.. maar na al die gesprekken met verschillende dokters, al die pijn die steeds ieder jaar gekker wordt wil ik nu echt antwoorden. De operatie is nog niet gepland i.v.m de corona patiënten. Duimen jullie met mij mee? Volgende week moet ik voor de tweede keer bloed laten prikken en de screening gesprekken heb ik al gehad, spannend dus allemaal..

Nu even een stukje zelfreflectie, want wat moet er anders? Ik moet dingen loslaten, ik kan niet iedereen te vriend houden, ik ben wie ik ben en ik hoef mezelf niet anders voor te doen, meer dingen samen met mijn man doen, ook al ben ik chagrijnig.. knop omzetten, het bespreekbaar maken en het niet afreageren op iemand anders, ik kan niet alles en dat moet je ook niet willen, welke hobby’s wil ik volledig blijven uitvoeren? Wil ik ergens mee door? weer yoga beoefenen, gezonder eten en weer van het leven genieten.

Share:

8 Reacties

  1. 29 december 2020 / 20:38

    Wat een mooi geschreven persoonlijk stuk! Wel heel vervelend dat het nu allemaal even niet zo lekker gaat, ik hoop ook enorm dat je binnenkort geopereerd mag worden. Ik duim zeker met je mee. Je hebt goeie zelfreflectie en dat is al een mooi begin.

  2. 30 december 2020 / 21:33

    Ik herken mezelf in je titel, en in je tekst meid. Komt goed, be strong! <3

  3. 31 december 2020 / 12:08

    Begrijpelijk dat dit je zo opbreekt! Heel veel sterkte met alles!

  4. 2 januari 2021 / 23:55

    Wow, mooi stuk Rachel. Ik herken mezelf heel erg in dit verhaal. Helemaal tijdens de coronaperiode toen ik zonder baan en studie thuiszat, voelde ik me zo. Soms is het oké om even niet oké te zijn. Gun jezelf de tijd om jezelf terug te vinden én zet hier niet te veel druk achter. Ik hoop echt dat ze iets vinden tijdens de kijkoperatie, zodat ze je kunnen behandelen. Stay strong, you got this!

  5. 3 januari 2021 / 15:59

    Mooi geschreven Rachel! Zo persoonlijk.. Heel shit dat je nu zo ‘op’ bent en ik hoop dan ook zo – en ik gun het je ook zo – dat gauw alles op z’n plek valt en je weer wat meer kunt genieten van alles. Wat je zelf ook al zegt: niets moet en geef jezelf dan ook de ruimte om wat minder te moeten. Ik duim trouwens ook voor je dat de operatie gauw gepland wordt en dat ze iets vinden zodat je ermee vooruit kunt. Sterkte meis, maar onthoud: you got this!!

  6. 4 januari 2021 / 15:52

    Wat een mooi, persoonlijk artikel. Jammer dat een puppy niet alleen maar rozengeur en maneschijn is… Hoe schattig ze ook zijn. En wat vervelend dat het qua gezondheid nog steeds niet de goede kant op gaat. Ik hoop echt voor je dat de kijkoperatie snel wordt ingepland en dat daar iets uitkomt. Echt zo naar dat je al zo’n hele tijd met klachten rondloopt. Logisch dat alles dan even te veel wordt en dat je zo veel struggles ervaart. Neem vooral je rust waar kan en onthoudt dat je een super sterke vrouw bent! Sterkte!

  7. 11 januari 2021 / 20:41

    Heel veel sterkte met alles meid! En wat onwijs fijn dat de arts toch eindelijk wil kijken waar die pijn vandaan komt. Hopelijk wordt er wat gevonden, waar ze wat aan kunnen doen.

  8. 30 januari 2021 / 14:13

    Wat moedig om er over te schrijven. Ik wens je het beste toe en hoop dat het snel terug beter gaat met je.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.