Welkom Mason, mijn bevallingsverhaal

Daar was je dan kleine man, het was een lange dag, maar jij was er gezond en wel. 10.000 redenen tot dankbaarheid. 9 maanden lang heb ik niks op social media gedeeld over mijn zwangerschap. Dus voor veel mensen was het een verrassing toen ik deze foto opeens op Instagram had geplaatst. Sommige van jullie hadden een vermoeden, maar de meeste wisten het niet! Hoe is alles verlopen? Ik zat natuurlijk voor mijn blaaspijn in een ziekenhuisproces. De screenings voor de kijkoperatie zaten erop, maar ik moest ook bloed laten prikken IN mijn menstruatie. Deze kwam dus niet op gang en hierdoor kwamen we erachter dat ik zwanger was. Een heel bijzonder moment omdat we ook dachten dat het misschien bij ons niet makkelijk zou gaan. De dokter wilde zelfs ook mijn eierstokken bekijken onder de kijkoperatie om vast te kunnen stellen dat we wel of niet vruchtbaar waren. Toen wij erachter kwamen dat we 8 weken zwanger waren, was dit best wel een shock. Ik had eindelijk een kijkoperatie voor elkaar gekregen nadat ik al vanaf mijn 12e met die pijn tob. Eindelijk werd ik serieus genomen voor mijn gevoel en nu moest ik dit gaan annuleren. Begrijp me niet verkeerd, we waren super blij en dankbaar dat we wel zwanger konden worden! Maar het was ook wel een heel spannend avontuur.

We gaan nu groeien, we laten de sigaretten en alcohol (en carpaccio) staan en we gaan nu volledig gezond leven voor jouw kleine! Hier had ik eigenlijk geen moeite mee, zeker niet met drank. Een sigaretje op z’n tijd vond ik wel lekker, maar gelukkig was ik al 2 maanden gestopt voordat ik wist dat ik zwanger was. De carpaccio, ossenworst en file american mistte ik wel echt op het einde. Gelukkig kan ik dat nu weer heerlijk eten. In de verloskundige praktijk werd gezegd dat als je zus en moeder een goede en fijne en snelle bevalling hebben gehad, dat dit ook wel de toekomst voor mij moest zijn. Helaas pakte dit heel anders uit..

Ik werd bij ruim 41 weken ingeleid met een katheter ballon om ontsluiting op te wekken. Deze nacht verbleef ik in het Beatrix Ziekenhuis in Gorinchem. Maar de volgende dag was het helaas nog niet zover, ik kreeg een nieuwe katheter ballon ’s avonds ingebracht en kon toen helaas niet blijven. Op de bank leek ik toen s’avonds soort voorweeën te krijgen, maar ze waren nog niet regelmatig genoeg. Dus ik ben met een pil tegen de pijn gaan slapen en de volgende ochtend met het plassen lag opeens die katheter ballon in het toilet. Oké, ik heb dus nu ontsluiting, hup om 07:00 richting het ziekenhuis en toen zagen ze dat ik pas op 1-2 cm ontsluiting zat. Het strippen deed zo enorm veel pijn dat ik bijna tot het plafond zat. Nu weet ik wel, dat ik enorm gevoelig daaronder ben.. maar dit was niet normaal. Maar goed, daarna begonnen ze rond 8:00 met twee pilletjes (die worden onder ingebracht) die de boel een beetje week moesten maken. En toen begon mijn weeënstorm, ik had ze totaal niet onder controle, kreeg ze niet weggepuft, ze waren enorm pijnlijk en ik had er iedere minuut een. Hierdoor had ik geen tijd om op adem te komen.

Rond de middag had ik nog maar 4cm ontsluiting dus ze besloten nog even te wachten met weeën opwekkers omdat ik er al zo’n last van had. Het infuus op mijn hand was toen al trouwens twee keer verkeerd geprikt, dus daar had ik ook al enorm last van. Rond een uur of 14:00-15:00 besloten ze om mij een ruggenprik te geven. Het zetten viel enorm mee, maar na 1,5 uur bleven de weeën nog steeds enorm pijnlijk en scherp aanvoelen. Dus de arts moest er weer bijkomen en heeft hem deels teruggetrokken en opnieuw gezet. Toen had ik een halfuur geen pijn want ze hadden mij ook een bonus gegeven om even op adem te komen. Helaas lag mijn lichaam al vanaf een uur of half tien te rillen en dit heb ik tot het persen niet meer onder controle gekregen.

Omdat de apparatuur ook niet helemaal wilde meewerken plaatste ze op Mason z’n hoofdje elektronen om alles goed te kunnen meten. Dit mislukte de eerste keer dus ze gingen het voor een tweede keer plaatsen, hier heeft die nog steeds korstjes van op z’n bolletje. Dus ondertussen had ik een infuus in mijn linker hand, een ruggenprik, rechts werd iedere 5 minuten mijn bloeddruk opgemeten en vanuit onder had ik twee slangetjes lopen voor de elektronen en een katheter. Toen werd ik opeens enorm misselijk en spoog ik alles onder.. gelukkig was het water, want verder had ik nog maar weinig op (1 beschuitje). Voor Marc was het ook allemaal geen leuk gezicht, ik had enorm veel pijn, de ruggenprik werkte praktisch niet en ik kreeg mijn weeën niet weggepuft. Begin van de avond zat ik pas op 7 cm ontsluiting, het duurde zo ontzettend lang en mijn lichaam kreeg aardig wat te verduren. Ik gaf precies aan wanneer er weer een wee kwam en iedere keer zagen ze ook flinke pieken verschijnen op het scherm.

Rond een uur of 21:00 besloten ze mij een morfine prik te geven tegen de pijn, uiteindelijk had ik deze liever niet gehad, want ik werd er enorm suf van. Het laatste deel heb ik dus ook amper meegekregen..

Doordat ik vaak op mijn linkerzij werd gedraaid had ik geen gevoel meer in mijn linkerbeen. Dit was best wel een eng gevoel, want het was geen slaapgevoel.. maar het voelde alsof die niet meer aan mijn lichaam zat. Uiteindelijk was het 00:00 en had ik eindelijk die 10cm ontsluiting. Halleluja! Ik keek mijn man aan en zei: ” ik voel me zo ontzettend moe en suf, hoe moet ik ooit nu nog gaan persen?”. Marc hielp en steunde mij ontzettend goed, alleen op de achtergrond hoorde ik een paar bezorgde stemmen. Ik denk dat we het met een inknip en vacuümpomp moeten gaan halen. Ik was er als de dood voor.. en vooral voor die pomp.. ze krijgen hierdoor zo’n optater en het koppie knapt er ook niet van op.

De avondploeg had het inmiddels overgenomen en dat vond ik wel rot. Zij waren er de hele dag niet bijgeweest en hadden mij ook geen pijn zien lijden. Deze dames waren een stuk harder en ik kreeg te horen dat ik mijn benen moest vastpakken. Ik riep nog tegen haar, ik heb geen gevoel meer in mijn linkerbeen. Ze wilde dit denk ik soort testen, want ze liet mijn been vallen en die plofte keihard neer op het bed. Ik dacht nog.. zie je wel.. geen gevoel. Toen heeft ze mijn benen in de beugels gezet zodat het iets ‘makkelijker’ voor mij zou zijn. Marc hield mijn rechterbeen vast en dit was eigenlijk allemaal een waas voor mij. Ik weet alleen nog dat ik perste voor het leven omdat ik wilde dat die ‘normaal’ geboren zou worden en niet met de pomp! Helaas moest dit wel, want hij zat al te lang in het geboortekanaal. Dus ik werd flink ingeknipt en de pomp werd erop gezet. Dit vond Marc ook echt een onmenselijk gezicht. De gynaecoloog ging zelfs op zijn knieën zitten om beter te kunnen trekken. Om 00:16 was onze kleine Mason geboren en woog 4140 gram en was 52 cm! Hij werd na de navelstreng door te hebben geknipt gelijk weggehaald want hij liep blauw aan. Hij had best veel vruchtwater binnengekregen en zijn ontlasting zat daar ook doorheen. Dus hij moest even aan de beademing en toen kwam er ook schuim uit z’n neusje en mond.

Dit heeft die thuis nog een keer gehad toen wij er s’avonds alleen voor stonden, dit vond ik best een eng moment, want ik had hem vast en hij weigerde te ademenen omdat die zo vast zat. Toch was het laatste deel rot, ik werd gehecht met een flinke bouwlamp op mijn onderkant en toen werd de arts weggeroepen voor een spoed. Ik lag daar ruim 45 minuten met mijn benen in de lucht, met een lamp erop te wachten tot zij het kwam afmaken. Had even die lamp uitgezet, benen uit de beugels of kleedje eroverheen of iets…

Toen zij terugkwam en het had afgemaakt kregen wij nog een 0% alcoholisch drankje met beschuit met muisjes. Dit was inmiddels rond 01:45 en Marc zijn ogen vielen steeds dicht. Die is daarna op de slaapbank gaan liggen. Ik had de kleine beet nadat Marc hem een flesje had gegeven en dat is zo’n onwerkelijk moment. Dit is ons mini mensje wat uit liefde is geboren, hallo lieve Mason. Ondertussen had ik wat mensen gebeld (die gaven zelfs aan dat wij ’s nachts mochten bellen). Toen kwam er een zuster en bracht Mason en mijn man naar een uitslaapkamer. Wij moesten namelijk 6 uur extra blijven ivm het vruchtwater wat die had binnengekregen. Ik werd door een vrouw gedoucht en naar de kamer toegebracht. Ik zag mijn man en zoon vredig slapen en ik zat nog vol met de adrenaline in mijn lichaam. Ik heb dus ook geen oog dichtgedaan. Plus ik kwam pas rond 04:00 op de kamer, dus het was al heel snel ochtend. Het vloeien en de inknip zijn wel echt een ding geweest de eerste 8 dagen. Ik was zo dankbaar en opgelucht toen die hechtingen eruit mochten.. eindelijk kon ik weer mezelf aankleden, douchen en traplopen. Ook kon ik weer met Ollie een rondje in de buitenlucht lopen, zo dankbaar!

Toch verteld iedereen je de meest bizarre bevallingsverhalen, maar niet hoe het is om de kleine eenmaal te hebben. Net of daar een taboe op ligt? Het is pittig, je voelt jezelf somber, je hebt veel pijn, je vloeit, je kan niet uit bed komen, de muren komen na vier dagen op je af, je man moet alles doen en jij moet vanaf een afstandje kijken, de baby huilt en je krijgt het warm, zweet staat in je nek, daarna beginnen je borsten nog even na 5 dagen stuwing te krijgen, nog meer zweet in je nek, dat kraamverband zit voor geen meter, je kan niet lekker slapen, want die kleine moet verschoond worden en z’n flesje krijgen. Ik kon de eerste dagen niks doen, want ik mocht de trap niet af en kon amper mijn bed uit. Het begint te wennen nu na ruim 1,5 week, maar ik vind het enorm pittig en wennen. Je hebt het idee dat je niet even echt samen met je partner kan zijn, je hond wilt ook aandacht, maar dan begint de kleine weer te huilen. Is het een vieze pamper, heeft die honger of zijn het krampjes? Het is zo enorm zoekende in het begin en dat maakte mij enorm emotioneel, onzeker en bang. De ene moeder ervaart dit wel zo en de andere niet. Misschien omdat ik mezelf had voorbereid op een thuisbevalling en niet op zo’n horror bevalling waarbij alles de hele dag fout gaat dat ik dat nog eerst moest verwerken. Maar je krijgt gelijk die kleine op je borst en draagt direct een hele verantwoordelijkheid. Marc kan beter tegen het gehuil dan ik, nu begint het voor mij pas een beetje te wennen. Vooral het omkleden vond ik een hele strijd, hij huilde, nee krijste wat af, trok iedere spier stijf en ik kreeg hem amper verschoond.. waardoor de pamper niet goed zat en alles weer midden in de nacht nat was. Je voelt je zo enorm machteloos en dom op zulke momenten. Langleven de kraamweken en de kraamtranen, en die zijn al regelmatig gevallen.

Ondertussen zijn we dus bijna twee weken verder en wij zijn erachter gekomen dat wij een kereltje hebben met een gouden strot, sterk lichaam, niet veel willen slapen, lekker veel brullen en ook flink last heeft van darmkrampjes over de dag verdeeld. De nachten gaan wel prima, half twaalf laatste fles, tot 01:00 bezig geweest met sussen en toen werd die pas rond 05:00 wakker. Daarna wilde die helaas niet meer slapen en hij moet ingebakerd worden (als die rustig genoeg is) anders slaat die zichzelf wakker of z’n speen uit zijn mond. Nu zet ik ook echt de timer 10 minuten dat die zichzelf in slaap huilt, plus de stofzuiger op de achtergrond werkt ook goed! Dit staat momenteel ook aan.. haha durf die amper uit te zetten. Je hebt ook op spotify zo’n stofzuiger geluid nummer en die leg ik dan s’nachts bij hem in het bedje. Die monotone geluiden werken ideaal bij baby’s blijkbaar! Hierboven kan je zien hoe ik gegroeid was! Inmiddels ben ik alweer ruim 10 kilo kwijt, ik blijf nog wel steeds vloeien, maar lichamelijk gaat het al een stuk beter.

We hebben ook enorm veel kaarten gekregen (we zitten nu bijna op de 100) en cadeaus! Het is heel gek om je buik zo slap te zien na de bevalling, maar hij is enorm snel strak getrokken. Dat geluk had ik dan weer wel, zelfs mijn navel is weer een bol rondje geworden haha, ik dacht.. dit komt nooit meer goed. Maar zie hier het resultaat, ook is mijn eetlust nog ver te zoeken. Ik eet omdat ik moet eten, maar ik overleef het makkelijk de hele dag op een schaal kwark met fruit. Nogmaals wil ik iedereen bedanken voor de vele kaarten en cadeaus, het is zo lief en mooi om te zien hoe onze gemeente hier ook met ons heeft meegeleefd.

Dit was dus mijn verhaal de kraamzorg vond ook dat ik het van me af moest schrijven, dus misschien hebben jullie ook nog tips voor een beginnende moeder? Hoe gaan jullie om met slapeloze nachten, darmkrampjes, weinig tijd voor je partner en een huilende baby die ook je aandacht wilt. Het is vooral lastig dat die weinig wilt slapen en dan ook continue blijft jammeren en huilen. Plus het is een hongerlapje, want soms red die de 3 uur niet eens en krijgt die alweer na 2,5 uur drinken. We zijn nu al van 100cc naar 120 gegaan en vier scheppen en een poeder tegen de krampjes die na een week moet gaan helpen.

Share:

8 Reacties

  1. 1 oktober 2021 / 17:56

    Ah van harte gefeliciteerd met de kleine Mason. Geniet van deze bijzondere periode!

  2. 2 oktober 2021 / 21:25

    Wat een verhaal. Elk bevallen verhaal is gelukkig anders. Maar wat super dat je een zoontje hebt en wat een wonder mooie naam hebben jullie hem gegeven. Super mooie geboortekaartje, prachtig gewoon. Nog maals gefeliciteerd.

  3. 3 oktober 2021 / 16:20

    Gefeliciteerd met de geboorte van jullie zoontje! Maar wat een heftig verhaal zeg, hopelijk kunnen jullie nu lekker van elkaar gaan genieten!

  4. 4 oktober 2021 / 14:45

    Hoera voor Mason! Gefeliciteerd 🙂
    Wat een verhaal! Helaas voor mij heel herkenbaar. Jammer genoeg werd het bij mij na de knip en vacuümpomp alsnog een spoedkeizersnede onder volledige verdoving. Bleh. En ook die periode na de bevalling, heftig he? Ik voelde me net zoals jij en had bvb ook totaal geen eetlust (die kwam wel weer terug, haha :p). Ik vond dat een heel pittige tijd eigenlijk en voelde me toen op dat moment ook helemaal niet gelukkig. Ook al was ik uiteraard wel heel blij met ons zoontje.
    Ik had hem eigenlijk praktisch een hele dag in mijn armen. Ik zat in de zetel zo goed als de hele dag met de baby op mij of ik liep rond met hem in de draagdoek (lifesaver als hij niet wou slapen). En ik snapte ook niet dat hij thuis om de 2 à 3 uur wou drinken en in het ziekenhuis zat er rustig 4 uur tussen. Mijn mantra toen (en nu nog eigenlijk) was: go with the flow. Mee dutjes doen, samen relaxen, flesje geven als hij honger heeft. En na een tijdje komt die tijd voor je man er wel weer bij. Wij hadden ook 12 weken kraamhulp (2 keer per week 4 uur als ik het me goed herinner) en ik ging dan telkens wat slapen of iets leuks doen voor mezelf terwijl zij op de baby lette.

  5. 11 oktober 2021 / 16:15

    Ah gefeliciteerd met de geboorte van jullie Mason (heel mooie naam)! Heftig verhaal, maar mooi dat je dit hebt gedeeld. Nu lekker (proberen te) genieten van de kleine!

  6. 12 oktober 2021 / 10:26

    Van harte gefeliciteerd met Mason! Wat een verrassing je zwangerschap. Ik heb je bevallingsverhaal wel echt met de adem in gelezen. Wat moet dat heftig zijn geweest voor jullie. Ik vind het heel goed en mooi dat je hier zo open over schrijft. Zo kunnen anderen ook leren van jouw ervaring. En knap ook dat je dat durft! Gelukkig is Mason gezond! Ik wens jullie drietjes heel veel geluk toe!

  7. Sara
    12 oktober 2021 / 17:17

    Gefeliciteerd!! Ik dacht huh heb ik hier nou overheen gelezen, maar je had het dus stil gehouden.
    Je bevalling klinkt als heel pittig. Goed om van je af te schrijven. Maar zo herkenbaar dat de avondcrew wat harder is en dat zij niet hebben gezien wat een pijn en strijd je al geleverd had tot dat punt .

    Gelukkig krijgen we er zoiets moois voor terug!! Ik wens jullie veel liefde en geluk samen!

  8. 15 oktober 2021 / 13:35

    Wat een verrassing! Van harte gefeliciteerd met de geboorte van Mason! Vervelend dat de bevalling zo heftig is geweest.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.